Βλακεία και sex

Ένας ελαφρύς άντρας, όσο εμφανίσιμος κι αν είναι, απογοητεύει το θηλυκό, δεν του εμπνέει την αναγκαία αίσθηση σιγουριάς· εκτός αν τη χαζομάρα την αντισταθμίζει η οικονομική ή κοινωνική του θέση, οπότε το παλικάρι είναι λαχείο. Αντιθέτως, μια νεαρή και όμορφη χαζοβιόλα είναι σταθερή αντρική φαντασίωση: την έχουν την τάση οι άντρες να μασάνε στην «αθωότητα» και τα μπεμπεκίσματα, συν την εντύπωση ότι με αυτό το πλάσμα θα κρατάνε τα γκέμια (μέγα λάθος). Όπως αυτοσαρκαζόταν κάποιος παθών, «όλοι μια Παναγία παντρευτήκαμε». 

Γενικώς στα ερωτικά οι γυναίκες ψάχνουν τα μεγάλα, οι άντρες τα μικρά και η αποκολοκύνθωση καλά κρατεί (όταν το συναίσθημα ξεχειλίζει, «ξεμυαλίζονται» και οι μυαλωμένοι, πόσο μάλλον αυτοί που δεν τους περισσεύει). Με τη διαφορά ότι ο ηλίθιος όταν καυλώσει νομίζει ότι ερωτεύτηκε και η χαζή πιστεύει ότι όσοι θέλουν να την πηδήξουν θέλουν να την παντρευτούν.

Διονύσης Χαριτόπουλος, Εγχειρίδιο βλακείας

(ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΠΟΣ, 2008, σελ. 61 - 62)

Το τέλος της «συμβολικής πολιτικής»

Η αντίθεση Ανατολής – Δύσης ήταν μια μοναδική σταθεροποίηση του πολιτικού: Oι ρόλοι ήταν σταθεροί, οι αντιθέσεις κυριαρχούσαν σ’ όλα τα πράγματα. Στα μικρά, καθημερινά όσο και στα μεγάλα της παγκόσμιας πολιτικής, ... Ήταν η τάξη της μεγάλης αντίθεσης και η διαιώνισή της που καθόριζαν τρία πράγματα: Την ένταση, τις σαφείς δυνατότητες προσανατολισμού και μια παγκόσμια τάξη της πολιτικής, η οποία μπορούσε να δίνει στον εαυτό της την επίφαση του απολίτικου.

Εάν μπορεί κανείς να κάνει μια σύγκριση του ατίθασου στοιχείου του πολιτικού μ’ ένα παράδειγμα από το βασίλειο των ζώων, θα μπορούσε να είναι η εξής: Το λιοντάρι καθόταν στο ζωολογικό κήπο και χασμουριόταν. Οι υπάλληλοι φρόντιζαν και ασφάλιζαν το κλουβί του και του πέταγαν μερικά ματωμένα κομμάτια κρέας σαν θέαμα για τους επισκέπτες του ζωολογικού κήπου, οι οποίοι κοιτούσαν απ’ όλες τις μεριές. Πολλά φωτεινά μυαλά ονόμαζαν αυτό το από απόσταση τάισμα του λιονταριού, αυτό το πολιτικό τσίρκο του ζωολογικού κήπου «συμβολική πολιτική». Όλα στηρίζονταν στην εκγύμναση. Η πολιτική ήταν μικρή πολιτική. Αυτό που συνέβαινε έτσι κι αλλιώς και η δημόσια παρουσίασή του αναπτύσσονταν με βάση το νόμο της αντίστροφης αναλογίας: Όσο μικρότερα τα περιθώρια της πολιτικής και οι αντιθέσεις των κομμάτων, τόσο μεγαλύτερος ο κομπασμός.

Με την κατάρρευση της αντίθεσης Ανατολής – Δύσης δημιουργήθηκε μια παράδοξη κατάσταση: Η πολιτική συνεχίζει να λαμβάνει χώρα στα παλιά κλουβιά. Όμως το λιοντάρι έχει ξεφύγει! Παίζουμε το ζωολογικό κήπο χωρίς λιοντάρι. Αντιμετωπίζουμε τα ελεύθερα λιοντάρια ως λιοντάρια του ζωολογικού κήπου. Και το θεωρούμε προσβολή του ναρκισσισμού μας, όταν αυτά δεν επιμελούνται από μόνα τους τα κάγκελα της ειρηνικότητας και δεν αγωνίζονται να κλειστούν πίσω απ’ αυτά.

Στην Ευρώπη δημιουργήθηκε ένα κομμάτι πολιτικού αγριότοπου, ενός θεσμικά κενού τροπικού δάσους, στα μεγάλα όσο και στα μικρά ζητήματα, σε όλες τις σφαίρες τις πολιτικής, …

Η επιστροφή του πολιτικού πέρα από την αντίθεση Ανατολής – Δύσης και πέρα από τις παλιές βεβαιότητες της βιομηχανικής εποχής εκβιάζει και δικαιολογεί μια παραπέρα διάκριση, … , δηλαδή μια διάκριση μεταξύ της πολιτικής που διευθύνεται από κανόνες και αυτής που αλλάζει τους κανόνες. Η πρώτη μπορεί βέβαια να είναι δημιουργική και ανυπάκουη. Αλλά κινείται εντός του συστήματος των κανόνων του παιχνιδιού της εθνικοκρατικής κοινωνίας της βιομηχανίας και της ευημερίας. Αντίθετα, η πολιτική που αλλάζει τους κανόνες στοχεύει σε μια «πολιτική της πολιτικής», με την έννοια της αλλαγής των ίδιων των κανόνων του παιχνιδιού … Και η σύγχυση φτάνει στο αποκορύφωμά της όταν παίζονται και τα δύο μαζί. 

Ulrich Beck, Η Επινόηση του Πολιτικού

(«ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ» - Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ, 1996, σελ. 246-247)

Διαβάστε περισσότερα εδώ.

Εξουσία και Διαφθορά

Ένα από τα πιο γνωστά αποφθέγματα, που ακούμε συνήθως σε πολιτικές συζητήσεις και χρεώνεται στον Λόρδο Άκτον, σπουδαίο φιλελεύθερο Βρετανό ιστορικό του 19ου αιώνα, είναι: 

«η εξουσία διαφθείρει, η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». 

Τη σχέση εξουσίας και διαφθοράς την ήξεραν πολύ καλά οι αρχαίοι Έλληνες. Στο τελευταίο και ωριμότερο σύγγραμμα του Πλάτωνα, τους Νόμους, όπου το κύριο βάρος της συζήτησης επωμίζεται ο Ανώνυμος Αθηναίος που έχει ως συνομιλητές του, τον Σπαρτιάτη Μέγιλλο και τον Κρητικό Κλεινία, συναντάμε το παρακάτω απόσπασμα:

 

ΑΘΗΝΑΙΟΣ Οι γεροντότεροι μας άφησαν την παράδοση ότι οι άνθρωποι τον καιρό του Κρόνου* ζούσαν ζωή χαρισάμενη –όλα τα είχαν άφθονα και χωρίς να μοχθούν. Και να ποια ήταν -κατά τα λεγόμενά τους- η αιτία. Ο Κρόνος στα σίγουρα κατέληξε στο συμπέρασμα -όπως εδώ και λίγη ώρα το συζητούσαμε κι εμείς- ότι δεν βρίσκεται άνθρωπος που, ενώ κρατά στα χέρια του την απεριόριστη εξουσία πάνω σ’ όλα, να μην ξεχειλίζει η ψυχή του από ξιπασιά και αδικία· λοιπόν έχοντας αυτή την ιδέα δεν όρισε τότε στις πολιτείες μας άρχοντες και βασιλιάδες ανθρώπους, αλλά δαίμονες, πλάσματα που βρίσκονται πιο κοντά στους θεούς απ’ ότι εμείς και ανώτερα από μας … είχαν την έγνοια μας, μας χάριζαν και ειρήνη και αιδώ και χρηστή διοίκηση και δικαιοσύνη, όσο να χορτάσει η ψυχή μας και κρατούσαν τις γενιές των ανθρώπων πάνω στη γη μονιασμένες κι ευτυχισμένες. Η ίδια αυτή παράδοση μας λέει, και λέει τη αλήθεια, ότι και τώρα σ’ όποια πολιτεία δεν βασιλεύει θεός αλλά κάποιος θνητός, είναι αδύνατο αυτή να σηκώσει κεφάλι από τις συμφορές και τα βάσανα· και μας συμβουλεύει να κάνουμε ότι μπορούμε για να μιμηθούμε τη θρυλική εποχή του Κρόνου· να κοιτάξουμε μέσα μας για να δούμε ποιο αθάνατο στοιχείο κρύβεται στην ψυχή μας και αυτουνού τις οδηγίες ακολουθώντας να διοικούμε και τα σπιτικά και τις πολιτείες μας και σαν πολίτες και σαν άτομα.

Πλάτων, Νόμοι  (713 c-e)

*Με την έκφραση «στον καιρό του Κρόνου» ο Πλάτων αναφέρεται στην παραδείσια περίοδο της ανθρώπινης ζωής, που μπορεί να παραβληθεί μ’ εκείνη της Π. Διαθήκης όπως και με τη ζωή του «χρυσού γένους» των Έργων και Ημερών του Ησιόδου.

Το απόσπασμα των Νόμων προέρχεται από το:

ΠΛΑΤΩΝ ΜΥΘΟΙ, ΤΟΜΟΣ Α, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΗΤΡΟΣ, 2004,  (σελ. 51-53)

Η ευφυΐα είναι ασθένεια

Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Στο δημοτικό, η πιο απαίσια βρισιά είναι το να σε αποκαλέσουν διανοούμενο. Αργότερα, το να είσαι διανοούμενος γίνεται σχεδόν προτέρημα. Όμως αυτό είναι ψέμα: το να είσαι διανοούμενος είναι κουσούρι. Όπως οι ζωντανοί γνωρίζουνε πως θα πεθάνουν, ενώ οι νεκροί δε γνωρίζουνε τίποτα, πιστεύω πως το να είναι κανείς έξυπνος είναι χειρότερο από το να είναι βλάκας, γιατί ένας βλάκας δεν αντιλαμβάνεται τη βλακεία του, ενώ ένας έξυπνος, ακόμα κι αν είναι ταπεινός και μετριόφρων, ξέρει πως είναι έξυπνος, έτσι κι αλλιώς.

Λέει κάπου ο Εκκλησιαστής: όστις προσθέτει γνώσιν, προσθέτει πόνον. Μην έχοντας όμως ποτέ τη τύχη να πάω στο κατηχητικό μαζί με τα άλλα παιδιά, δε προειδοποιήθηκα έγκαιρα για τους κινδύνους που ενέχει η μελέτη. Είναι πολύ τυχεροί οι χριστιανοί που τόσο νέοι έχουν ήδη μάθει να φυλάγονται από τους κινδύνους της ευφυΐας. Θα ξέρουν έτσι για όλη τους τη ζωή πως να την αποφεύγουν. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. …

Η ευφυΐα είναι μια αποτυχία της εξέλιξης. Εύκολα μπορώ να φανταστώ, στην εποχή των πρώτων προϊστορικών ανθρώπων, σε μια μικρή φυλή, όλα τα παιδιά να τρέχουν μέσα στη πυκνή βλάστηση, να κυνηγούν τις σαύρες, να μαζεύουν φρούτα του δάσους για το βραδινό φαγητό και μετά, σιγά-σιγά, ερχόμενα σ' επαφή με τους μεγάλους, να γίνονται τέλειοι άντρες ή γυναίκες: κυνηγοί, κουβαλητές, ψαράδες, βυρσοδέψες... Όμως, αν παρατηρήσουμε πιο προσεκτικά τη ζωή τούτης της φυλής, θ' αντιληφτούμε πως ορισμένα παιδιά δε συμμετέχουν στις ομαδικές δραστηριότητες: παραμένουν καθιστά δίπλα στη φωτιά, ασφαλή μέσα στα σπήλαια….. Το ό,τι περνούν τις μέρες τους δίχως να κάνουν τίποτα, δεν οφείλεται στη τεμπελιά τους, όχι, θα ήθελαν κι αυτά να χοροπηδούν με τους φίλους τους, αλλά δεν μπορούν. Φέρνοντάς τα στο κόσμο, η φύση έκανε το στραβοπάτημά της. Στη φυλή αυτή, υπάρχει ένα κοριτσάκι που είναι τυφλό, ένα αγοράκι που κουτσαίνει, ένα άλλο παιδί που είναι αδέξιο κι αφηρημένο... Έτσι λοιπόν, τα παιδιά αυτά μένουν στον καταυλισμό και, καθώς δεν έχουν τίποτα να κάνουν και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια δεν έχουν ακόμη εφευρεθεί, δεν έχουν άλλη λύση από το να σκέπτονται και ν' αφήνουν το νου τους ν' αλωνίζει λεύτερος. Περνούν λοιπόν το καιρό τους με σκέψεις, προσπαθούν ν' αποκρυπτογραφήσουν τον κόσμο, σκαρφίζονται ιστορίες κι εφευρίσκουν πράματα. Κατ' αυτό τον τρόπο γεννήθηκε ο πολιτισμός: επειδή κάποια παιδιά μ' ατέλειες δεν είχανε τίποτ' άλλο να κάνουν. Αν η φύση δε σακάτευε κανέναν, αν το καλούπι ήταν πάντα αψεγάδιαστο, η ανθρωπότητα θα είχε παραμείνει ένα είδος πρωτόγονων ανθρώπων, ευτυχισμένων, που δε θα σκέφτονταν διόλου τη πρόοδο …

Με κατατρέχει η κατάρα της λογικής. ... Μήνες τώρα αναλογίζομαι την ασθένεια που με κάνει να σκέφτομαι υπερβολικά κι έχω συμπεράνει με βεβαιότητα πως υπάρχει μια άμεση σχέση ανάμεσα στη δυστυχία μου και την ακράτεια της λογικής μου. Το να σκέφτομαι, να προσπαθώ να καταλάβω, δε μου απέφερε ποτέ τίποτα, αλλ' αντιθέτως στρεφόταν πάντα εναντίον μου. …

Το να προσπαθεί κανείς να καταλάβει, είναι κοινωνική αυτοκτονία, αυτό σημαίνει πως δε μπορείς πια να γευτείς τη ζωή χωρίς να νιώσεις, άθελά σου, τόσο σαν αρπακτικό όσο και σαν ανατόμος που διαμελίζει το αντικείμενο της μελέτης του. Πολύ συχνά, σκοτώνουμε αυτό που προσπαθούμε να καταλάβουμε, επειδή, όπως συμβαίνει και με τον μαθητευόμενο γιατρό, η πραγματική γνώση δε μπορεί ν' αποκτηθεί χωρίς ανατομή ... 

Οι άνθρωποι απλουστεύουν τον κόσμο χρησιμοποιώντας τη γλώσσα και τη σκέψη, έτσι λοιπόν αποκτούν βεβαιότητες. Και το να έχεις βεβαιότητες, είναι η πιο ισχυρή απόλαυση σε τούτο τον κόσμο, πολύ ισχυρότερη κι από το χρήμα, το σεξ και την εξουσία μαζί. Το ν' αποποιηθεί κανείς τη πραγματική ευφυΐα, είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για τις βεβαιότητές του κι είναι πάντοτε το αόρατο έξοδο για τον τραπεζιτικό λογαριασμό της συνείδησης μας. …

Κάτι που μπορούμε να παραδεχτούμε, είναι πως το να έρχεται κανείς συχνά σ' επαφή με τα μεγάλα έργα, το να χρησιμοποιεί το πνεύμα του, το να διαβάζει συγγράμματα μεγαλοφυών ανθρώπων, ίσως να μη τον κάνει απαραίτητα ευφυή, καθιστά όμως τον κίνδυνο αυτό, ακόμη περισσότερο. Υπάρχουν άνθρωποι φυσικά, που μπορεί να έχουν διαβάσει Φρόϋντ, Πλάτωνα, μπορεί να παίζουν στα δάχτυλα τα κουόρκ και να ξέρουν να ξεχωρίσουν ένα κυνηγετικό γεράκι από ένα τσιχλογέρακα, αλλά να είναι εντούτοις ανόητοι. Παρ' όλ' αυτά, δυνητικά, η ευφυΐα, ερχόμενη σ' επαφή με πολλαπλά ερεθίσματα κι αφήνοντας το πνεύμα όλο και πιο συχνά να βυθίζεται σε μιαν ατμόσφαιρα εμπλουτιστική, βρίσκει κατάλληλο έδαφος για ν' αναπτυχθεί, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αναπτύσσεται μια ασθένεια. Διότι η ευφυΐα είναι ασθένεια.

 Paz Martin, Πως Έγινα Βλάκας

 Διαβάστε περισσότερα εδώ.

(Εκδόσεις ΑΣΤΑΡΤΗ, 2004)

Πολιτική για Αρχαρίους (4)

Συμβιβάσου με τη λύση της παραδειγματικής τιμωρίας ορισμένων αποδιοπομπαίων τράγων στην αρχή της εξαετίας. Χτύπα το καμπανάκι της ηθικής και αναπαύσου εν ειρήνη…

Στην πολιτική πρέπει να καταπίνεις την κάμηλο χωρίς να κάνεις μούτρα.

Μείνατε δίχως χαρτιά, γιατί είχατε μοιράσει όλη την τράπουλα. Από την άλλη, επειδή προσπαθήσατε να σαγηνεύσετε τόσους και τόσους πιθανούς εχθρούς, χάσατε την ευκαιρία να τους κόψετε σύρριζα το κεφάλι. Αποτέλεσμα: εσάς πια δε σας θέλουν ούτε οι φίλοι, στους οποίους δώσατε τα πάντα, ούτε οι εχθροί στους οποίους δώσατε κατιτίς.

Το φως της εξουσίας είναι τόσο ισχυρό και αποκαλύπτει τι πραγματικά ήμασταν πάντα και το κρύβαμε στα σκοτάδια της αδυναμίας.

Όσο κι αν βουλώνεις τις τρύπες των λαθών σου, για κάθε βουλωμένη τρύπα, θ’ ανοίγουν άλλες τρεις. Ονομάζονται «συνέπειες»!

Η απραξία είναι επίσης μια ενέργεια, ίσως και η πιο επικίνδυνη.

Στην πολιτική τα επιχειρήματα κάμπτονται με την επιδεξιότητα, όχι με την αλήθεια.

Ο πολιτικός πρέπει να είναι ξύπνιος όλη τη νύχτα. Ή αλλιώς θα τον ξυπνήσουν χαράματα.

Στην πολιτική δεν υπάρχει προδοσία που να μην μπορείς να την κάνεις. Ή τουλάχιστον να τη φανταστείς.

Η μεγαλύτερη πικρία είναι αυτή όλων των παντοδύναμων ανθρώπων: τίποτα δεν τους  ικανοποιεί, πάντα θέλουν περισσότερα κι αυτό  τους χαντακώνει.

Κάρλος Φουέντες, Το Κάθισμα του Αετού

(ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ, 2007)

Η δύναμη της τύχης

Δεν αγνοώ πως πολλοί είχαν και έχουν την πεποίθηση ότι τα πράγματα του κόσμου κυβερνώνται από την τύχη και από το Θεό με τέτοιο τρόπο, ώστε οι άνθρωποι με τη σύνεσή τους δεν μπορούν να τ’ αλλάξουν,  ούτε κι έχουν καμία σωτηρία· και γι’ αυτό θα μπορούσαν να αποφανθούν ότι δεν πρέπει να καταγίνεται κανείς μ’ αυτά, αλλά να τα εγκαταλείπει στην εξουσία της τύχης …

Ωστόσο, για να μην εξαλείψουμε ολότελα την ελεύθερη βούλησή μας, κρίνω ότι μπορεί να είναι αλήθεια ότι η τύχη καθορίζει τις μισές από τις πράξεις μας, αλλά τις άλλες μισές, περίπου, αφήνει να τις κυβερνάμε εμείς. Την παρομοιάζω με εκείνα τα ορμητικά ποτάμια, που όταν φουσκώσουν, πλημμυρίζουν τις πεδιάδες, ξεριζώνουν τα δέντρα ... Και αφού τέτοια είναι τα ποτάμια αυτά, τίποτε δεν εμποδίζει τους ανθρώπους, σε περιόδους ηρεμίας, να προνοήσουν και να φτιάξουν φράγματα και προχώματα, έτσι ώστε όταν ξαναφουσκώσουν τα νερά, είτε να τα διοχετεύσουν σ’ ένα κανάλι, είτε η ορμή τους να μην είναι τόσο ασυγκράτητη και τόσο καταστροφική.

Το ίδιο συμβαίνει με την τύχη: δείχνει την ισχύ της όταν δεν υπάρχει οργανωμένη δύναμη να αντιταχθεί και στρέφει την ορμή της προς τα εκεί που ξέρει ότι δεν φτιάχτηκαν φράγματα και προχώματα να την συγκρατήσουν ...

Βλέπουμε τον ίδιο ηγεμόνα σήμερα να ευτυχεί κι αύριο να καταστρέφεται, χωρίς να έχουμε δει να αλλάζει η φύση του ή κάποια ικανότητά του … Πιστεύω, ακόμη, ότι ευτυχισμένος είναι εκείνος που προσαρμόζει τον τρόπο της συμπεριφοράς του στις απαιτήσεις των καιρών και παρόμοια εκείνος που η συμπεριφορά του βρίσκεται σε δυσαρμονία με την εποχή του είναι δυστυχισμένος ...

Συμπεραίνω, λοιπόν, ότι αφ’ ης στιγμής η τύχη αλλάζει ενώ οι άνθρωποι πεισματικά επιμένουν στις δικές τους μεθόδους, ευτυχισμένοι είναι όσο οι δύο αυτοί παράγοντες εναρμονίζονται και δυστυχισμένοι όταν δεν ταιριάζουν. 

Αυτή είναι η κρίση μου: Είναι καλύτερο να είναι κανείς ορμητικός παρά επιφυλακτικός, γιατί η τύχη είναι γυναίκα κι αν θέλεις να την κρατάς υπό, είναι ανάγκη να τη χτυπάς και να την δέρνεις. Βλέπουμε δε ότι αφήνεται πιο εύκολα να νικηθεί από τέτοιους άνδρες, παρά από εκείνους που φέρονται με διακριτικότητα, και για το λόγο αυτό είναι πάντοτε, σαν γυναίκα, φίλη με τους νέους, γιατί αυτοί είναι λιγότερο διστακτικοί, περισσότερο σκληροί και την προστάζουν με μεγαλύτερη τόλμη.

Niccolo Machiavelli, Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ

(Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, 2010, σελ. 141-145)

Θεωρία παιγνίων και sex

Βρετανοί επιστήμονες παρουσίασαν ένα μαθηματικό μοντέλο του φλερτ, που εξηγεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, γιατί το «παιγνίδι» ανάμεσα στα δύο φύλα συχνά τραβάει σε μάκρος. Οι επιστήμονες πιστεύουν λοιπόν πως η θεωρία των παιγνίων που έχει εφαρμογή και στις σχέσεις ανδρών-γυναικών, εξηγεί γιατί οι άντρες δεν πρέπει να βιάζονται. …

Η μελέτη χρησιμοποιεί τη θεωρία των παιγνίων για να αναλύσει πώς ο άνδρας και η γυναίκα, που αρχίζουν να φλερτάρουν μεταξύ τους και να παίζουν το «παιγνίδι του ζευγαρώματος», συμπεριφέρονται με στρατηγικό τρόπο ο ένας προς τον άλλο -χωρίς κατ' ανάγκην να το συνειδητοποιούν. Το «παιγνίδι» τελειώνει όταν ο ένας από τους δύο αποσυρθεί ή η γυναίκα αποδεχτεί τον άνδρα ως σύντροφο (αλλά όχι το αντίθετο!).

Η βασική παραδοχή είναι ότι ο άνδρας, στα μάτια της γυναίκας, είναι «καλός» ή «κακός» ανάλογα με την ικανότητα που έχει -ή η γυναίκα πιστεύει ότι έχει- για να φροντίσει τα παιδιά που θα κάνουν όταν κάποτε στο μέλλον παντρευτούν. Ο βασικός στρατηγικός στόχος της γυναίκας είναι να μάθει -με κάθε τρόπο- όσο γίνεται περισσότερες πληροφορίες για το πόσο «καλός» μπαμπάς θα γίνει ο άνδρας που έχει απέναντί της.

Ο «καλός» τύπος άνδρα είναι διατεθειμένος να τραβήξει σε μεγαλύτερο μάκρος το προκαταρκτικό φλερτ από ό,τι ο «κακός», πράγμα που η γυναίκα εκτιμά, αν μη τι άλλο επειδή έτσι έχει περισσότερο χρόνο για να εκμαιεύσει πληροφορίες σχετικά με τον υποψήφιο σύντροφό της. Οι «κακοί» άνδρες (από τη σκοπιά της γυναίκας) είναι όσοι εύκολα και γρήγορα τα παρατάνε. Όσο το φλερτ συνεχίζεται, αυξάνεται η πιθανότητα ο άνδρας να θεωρηθεί ο «κατάλληλος» τύπος. …

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο.

*

Στην ταινία «Ένας υπέροχος άνθρωπος», με πρωταγωνιστή τον Ράσελ Κρόου ο οποίος υποδύεται τον μεγάλο παιγνιοθεωρητικό Τζον Νας, υπάρχει μια σκηνή που μας θυμίζει το ότι η «ευθεία οδός» δεν είναι η καλύτερη στρατηγική όσον αφορά το φλερτ και το sex: 

Αντίθετα όταν το φλερτ έχει προχωρήσει έστω και λίγο τα πράγματα γίνονται ευκολότερα: