
Βιέννη,
τέλη του '70· η νεαρή Μιλένα Φλάχερτι μεταφέρεται στο νοσοκομείο σε κωματώδη
κατάσταση έπειτα από μία, κατά τα φαινόμενα, απόπειρα αυτοκτονίας. Ο
αστυνομικός επιθεωρητής Νετουσιλ που αναλαμβάνει την υπόθεση υποψιάζεται πως ο
φίλος της, καθηγητής ψυχανάλυσης Άλεξ Λίντεν δεν είναι απολύτως ειλικρινής στην
κατάθεση του για τα γεγονότα. Ενώ οι γιατροί προσπαθούν να κρατήσουν τη Μιλένα
στη ζωή, μέσα από θραύσματα μνήμης και αλλεπάλληλα πισωγυρίσματα στο χρόνο,
παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται το χρονικό του ταραχώδους ερωτικού δεσμού της με
τον Άλεξ.
Στη
σκηνή που ακολουθεί ο καθηγητής (Αρτ Γκαρφάνγκελ) μιλάει στους φοιτητές του για
τον «πρώτο κατάσκοπο»:
Πρέπει
πρώτα να μάθω ποιος είμαι για να καταλάβω γιατί είμαι ικανός.
Πως ερχόμαστε
σ’ αυτόν τον κόσμο και πως φεύγουμε;
Αυτό διαφέρει
για τον καθένα μας. Είμαστε σε μια συνεχή απομόνωση… παρακολουθώντας. Κατασκοπεύοντας
τους πάντες και τα πάντα γύρω μας.
Κατά τη γέννησή μας, η ελπίδα δείχνει να
είναι απλώς… το ορατό μέρος ενός άγνωστου ακόμα… και συγχρόνως ακατανόητου
νόμου της φύσης… που μας οδηγεί
στο κεντρικό θέμα της σημερινής μας έρευνας.
«Μυστικότητα και κατασκοπία». Ή, αν θέλετε «παρακολούθηση». Επομένως θα σας δείξω τον πρώτο κατάσκοπο. Και τον
πρώτο που θα κατασκοπευτεί…
[Δείχνει ένα παιδί να κατασκοπεύει τους γονείς
του ενώ κάνουν sex.]
Φοιτήτρια: Ώστε λέτε, ότι όλοι είμαστε κατάσκοποι;
Καθηγητής: Προτιμώ να χαρακτηρίζω τον εαυτό μου… Παρατηρητή.
... Ο ενοχικός ηδονοβλεψίας συνήθως είναι
πολιτικά συντηρητικός (!)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου